Lubliniec - Ocalić od zapomnienia

enfrdeitptrues

Wycieczki rowerowe

Piotr Zbączyniak

Piotr Zbączyniak urodził się 28 czerwca 1893r. w Turostwie (okolice Gniezna) w rodzinie Stanisława i Konstancji z domu Błażejewskiej. W 1897r. wraz z rodziną przeprowadził się do wsi Górczyn, którą w 1900r. włączono do miasta Poznania.

Po ukończeniu 6 lat - Piotr Zbączyniak rozpoczął naukę w 8 klasowej szkole powszechnej w Poznaniu. Brał udział w strajku szkolnym - za co, karnie, musiał powtarzać rok. Po ukończeniu szkoły pomagał ojcu w pracy w młynie. W 1910r. wyjechał za pracą do Nadrenii - do miejscowości Oberhausen, gdzie początkowo pracował w odlewni, a następnie w kopalni. 


Widokówka z Oberhasuen z 1903r. gdzie przez 2 lata pracował Piotr Zbączyniak

W 1912r. został powołany do obowiązkowej służby wojskowej. W 1914r. gdy wybuchła I wojna światowa służył najpierw do 1915r. na froncie wschodnim, następnie stacjonował wraz z pułkiem we Francji.

30 listopada został, na własną prośbę, zwolniony z armii i udał się najpierw do Oberhausen, a następnie do Poznania, gdzie 10 grudnia 1918r. wstąpił do tworzących się oddziałów powstańczych. Tam został włączony do kompanii garnizonu Poznań-Wschód dowodzonego przez por. Edmunda Małeckiego gdzie - rozkazem Naczelnej Rady Ludowej - pełnił funkcję  sierżanta szefa. Brał czynny udział w walkach o wyzwolenie miasta Poznania i okolicznych miejscowości.


Piotr Zbączyniak - siedzi w środku, podczas powstania wielkopolskiego

W połowie lutego 1919r. został wysłany wraz z transportem żywnościowym z Poznania do Sądowej Wiszni (okręg lwowski). Po powrocie w kwietniu 1919r. zostaje skierowany do II baonu Obrony Krajowej jako sierżant szef. Następnie wraz z oddziałem zostaje przerzucony na linię demarkacyjną w okolicy Bydgoszczy, a później Rawicza. Po likwidacji baonu, w styczniu 1920r. - służy w 159 pułku piechoty wielkopolskiej. Od marca 1921r. Piotr Zbączyniak już jako żołnierz zawodowy w stopniu strzelca pełni służbę - najpierw w 159 pułku, potem w 74 pułku piechoty, aż do kwietnia 1937r. kiedy to zostaje przeniesiony w stan spoczynku w stopniu chorążego.


Ewa i Piotr Zbączyniakowie, wzięli ślub 21 listopada 1919r

Wraz z pułkiem - w czerwcu 1922r. wkracza do Lublińca.


Wkroczenie żołnierzy 74 pułku piechoty do Lublińca 26 czerwca 1922r


Karykatura chor. Piotra Zbączyniaka - wykonana w 1929r.
przez Jerzego Szwajcera

Wkrótce przeprowadza się do Lublińca jego rodzina - żona Ewa z domu Zaremba, wraz z synami Edwardem i Zenonem. Tu na świat przychodzą także jego dwaj pozostali synowie: Bronisław w 1924r, oraz Zygmunt w 1927r.


Piotr Zbączyniak, pierwszy po lewej, za nim żona Ewa,
po jego lewej stronie synowie: Zenek i Zygmunt, zaś po prawej z rowerem syn Bronek

Rodzina zamieszkuje najpierw w kamienicy przy ulicy Sobieskiego, następnie w kamienicy przy Pawła Stalmacha, zaś po wojnie - na Żwirki i Wigury.


Kamienica przy Koszarach - Sobieskiego 38,
tu początkowo mieszkała rodzina Piotra Zbączyniaka - zdjęcie 1941r

Latem 1927r. dochodzi w rodzinie Zbączyniaków do tragedii. Rodzina wspólnie uczestniczy w letnich manewrach na poligonie. Najstarszy syn - Edward rozchorowuje się, dostaje zapalenia płuc i mimo leczenia, w wieku siedmiu lat, umiera 4 kwietnia 1928r.


Grób najstarszego syna Piotra Zbączyniaka - Edwarda
- po prawej stronie żona Ewa Zbączyniak

W czasie okupacji Piotr Zbączyniak pracuje w rozlewni piwa u Pawła Kubaszka jak pracownik fizyczno-umysłowy. Współpracuje też z partyzantką AK-owską działającą w okręgu lublinieckim zaopatrując ją w żywność i przenosząc informacje o ewentualnych zagrożeniach. Po wkroczeniu Armii Czerwonej przez krótki okres pełni funkcję komendanta milicji w Lublińcu. Następnie zostaje przeniesiony do Urzędu Ziemskiego, a od maja 1945 pracuje jako kierownik powiatowego referatu aprowizacji. Zaś po jego rozwiązaniu do 1950r. jest kierownikiem handlu w powiecie lublinieckim. Przez kolejne 10 lat pracuje w Hucie Mała Panew w Ozimku. 3 lutego 1960r. przechodzi na rentę z powodu rozedmy płuc.


Piotr Zbączyniak

Piotr Zbączyniak za swoją służbę dla kraju zostaje odznaczony: Krzyżem Walecznych, Medalem Pamiątkowym za wojnę 1918-1920, Medalem Pamiątkowym 10 lecia, a także Brązowym i Srebrnym Krzyżem Zasługi.


Piotr Zbączyniak - siedzi po lewej stronie

Przed wojną działał w Lidze Morskiej i Kolonialnej i Związku Powstańców Wielkopolskich.

Umiera w 19 czerwca 1967r. i zostaje pochowany na cmentarzu parafialnym w Lublińcu.

Na podstawie:
Archiwum prywatne - rodzina Zbączyniak, Bulik
Biogram napisany przez Piotra Zbączyniaka
FotoPolska